Dit het my aan die dink gesit … die lewe, ons toekoms en waarheen ons oppad is, is baie soos om op die pad in die mis te wees.

Dit maak nie saak hoe vinnig jy ry of hoe helder jou braaits is nie – jy kan nie sien wat aan die einde van die pad is of om die draai is of selfs waar die draai is nie. Net so, kan jy nie sien wat die lewe vir jou inhou nie. Maar wanneer God in jou lewe is, soos die Son wat deur die mis breek, kry jy klein leidrade. Soos die voetganger wat van voor af aangestap kom of die silhoeëtte van kaal bome wat langs die pad staan.

Wanneer die son deur die grys, donker mis breek, is daar lig en net ‘n wasige wit mis wat oorbly – amper hemels. Jy voel meteens rustiger om te besef dat jy net die son nodig het om alles beter te maak. En dat, soos die son deur die mis breek, God ook deur die dik, donker mis kan breek en jou angstigheid wegvat en dit vervang met ‘n hemelse rustigheid, want net Hy weet wat die pad vir jou vorentoe inhou.

SMILE

*Geniet hom!

MY OOM SE MOTOR IS ‘N OU MASJIEN
HY MAAK DIT VOL MET DIESELIEN
EN HY SING IN DIE STRATE AS HY ONS KOM SIEN
MY OOM IS OUD EN EK IS SKAARS DERTIEN

MY OOM DRINK KOFFIE EN MY TANNIE TEE
EK VRA OOR DIE REËN EN HY SÊ JA-NEE
EN HY DRINK SOET KOFFIE MET SY EEN OOG TOE
EN HY PRAAT WEER OOR DIE DRIE VAN MANNETJIES ROUX

KOOR:
O STUUR ONS NET SO ‘N BIETJIE REËN
MY OOM HET ‘N TENK VOL DIESELIEN
EN SEËN MY PA EN SEËN MY MA
EN MY OOM OP SY PLAAS IN AFRIKA

MAAR MY OOM HET GESUKKEL OP DIE PLAAS
WANT DIE SON WAS TE WARM EN DIE REËN TE SKAARS
EN DIE MAN VAN DIE BANK HET NET SY KOP GESKUD
WANT MY OOM, JA MY OOM WAS TE DIEP IN DIE SKULD

MY OOM SE MOTOR IS ‘N OU MASJIEN
HY MAAK DIT VOL MET DIESELIEN
EN HY RY NA DIE LANDE IN DIE OGGENDDOU
DIE LANDE VAAL EN SY OË GROU

HERHAAL KOOR

EN AS JY IN DIE OGGEND IN DIE LANDE STAP
HOOR JY NOG SY MOTOR MET SY KLAK-KLAK-KLAK
MAAR MY OOM, JA MY OOM SE OË’S NOU ALBEI TOE
IN SY BRIEF STUUR HY GROETE AAN MANNETJIES ROUX

Die feit dat KI’s blykbaar nie so traumaties is soos in vitro’s nie het my heeltemal op my gemak maar tog versigtig opgewonde. Ek is opgewonde oor die “miskien” wat voorlê. Daar is soveel hoop wat geskep word deur die 10 klein geel pilletjies en die “what if” wat daarin opgesluit lê.

2 x geel pilletjies, een maal per dag vir 5 dae. En dan 3 dae later gaan jy vir ‘n komonskykhoegroeijoueiertjies-sonar. Die dag word daar dan besluit wanneer jy reg is vir jou inseminasie….wanneer kan mens ooit reg wees vir so iets?  Ek’t so rukkie terug ‘n dagstukkie oor vrees gelees en hierdie vers wat daarin behandel is bly by my…

MATT 28:20
“En wees verseker: Ek verwag nie dat julle dit alleen moet doen nie. Elke dag, tot met die wederkoms, sal Ek self by julle wees”

“Nou ja, klein Femara-pilletjies, doen julle ding“. More drink ek die laaste twee…

xxx

LIG se Vadersdag-uitgawe word opgedra aan julle!
En omdat ons vrouens weet dat julle mans eintlik baie meer gekompliseerd is
as wat julle voorgee en dat daar wel ‘n sensitiewe kant is, is daar so ietsie van alles.

Vir julle tough en butch kant vat ons julle op ‘n road trip van
‘n Weskus kuier by Dana Snyman tot die pragpark Mokala.

Vir julle meer kunstige en kulturele sy is daar ‘n onderhoud met
kunstenaar Hennie Meyer, en kom lag ook saam onder een dak met Marc Lottering

Vir die Family man het ons ‘n onderhoud met Michael Mol en sy gesin
op Noordhoek se strand.En dan laaste maar nie die minste nie, vir julle innerlike sjef’s
heerlike winter bredies, meet rooibos tee.

Geniet hom!

Noggal ironies…as die eerste invitro gewerk het was ek dalk nou opgewonde vir ander redes en sou ek ook die jaar ‘n moedersdag kon hê…Maar ons moet lewe vir die nou, en nou is my hart is nie meer so seer as ek daaraan dink nie, en is daar weer hoop.

Dit was vir my ongelooflik om in die dokter se leerbank terug te sit en te hoor wat die volgende stap vir ons sou wees, dat daar ‘n plan is. Eerstens, was hy baie tevrede met my vordering, so dit is ‘n plus en ons gaan defnitief voort. Tweedens gaan ons nie weer ‘n ixie doen nie (dit was daardie een met die inspuitings en operasies ens…)Nee wat, ons tweetjies gaan net vir ‘n gewonde KI. Maar die beste hiervan is dit is omtrent ‘n agtste van die prys van die ixie.

Ek kannie wag nie! Hou asseblief al julle vingers, duime, tone, ens gekruis vir ons klein wonderwerkie.

“When we are bowled over by grief and our response is to eat pizza, we halt our ability to move through the grief as well as our confidence that it wont destroy us. If you don’t allow a feeling to begin, you also don’t let it end.

“Your body is the piece of the universe you’ve been given; as long as you have a pulse, it presents you with an ongoing shower of sensate experiences. Red, salt, loneliness, heat”

Dit maak miskien nie buite die konteks so baie sin nie, maar dis so waar. As jy niks meer het nie, as jy alles weg vat het jy net jou lyf oor. En jou lyf jok nie.

liefde xx

Dié tipe weer laat my altyd verlang na mense wat ek nie ken nie. Maar as see-sproei jou wange kielie raak jou hart weer vinnig stil soos jy oor dié baai uit staar.

Na ons fotosessie moes ek eers vir almal ietsie die lyf injaag, en die Weskusplek was ons op ons radar vir ‘n bietjie brêkkie. Maar dit wou vir my voorkom asof die Bolandse opkrul en cuddle weer ook hierheen gewaai het… kyk wie loop ons toe raak….

Ja nee kyk. LIG is nou nie regtig into sensasie stories nie, maar soos jou buurvrou oor die hek sou leun om vir jou ‘n ietsie ietsie te vertel kan ons ook nou bevestig dat die twee nogsteeds bymekaar is.

20kg – CHECK! (actually, 20.5kg!)

Maar dit was nie net mond toe knyp vir soet-goed nie
- hier is my oefen program van laas week :

Saterdag: Body shift (1.5 hr)
Sondag: 6km stap (1hr)
Maandag: 6 km stap & Body shift (2 hr)
Dinsdag: 6 km stap & Dansklas & 2km stap (2.5 hr)
Woensdag: 5 km stap & Body shift (2 hr)
Donderdag: Dansklas (1hr)
Vrydag: 5 km stap (1hr)
Totaal – 11 hr’e (3 x body shifts + 30km stap + 2 dans)

Watch this space…..een van die dae sien ek die dokter, en dan moet ek op 25 wees. Phew! Daar’s nie eers tyd om te kyk vir kaaskoek nie

xxx

My sielkundige sê dat daar oral op ons journey vir ons leidrade geplaas word om ons te help om ons reis te vergemaklik. En ek wil graag dié een met julle deel, miskien het jy hom dalk self op jou journey nodig.

Woman, Food & God. An unexpected path to almost everything. Deur Geneeen Roth.
Ek’t ‘n week gelede van hierdie boek gehoor en vir drie dae was dit al waaraan ek kon dink… nadat ek nou al hieraan begin lees het – en ek is mos nie eintlik ‘n leser nie voel dit al hoe meer asof die boek se titel eintlik moes wees: “Tenille, Food and God” en as jy al ooit in jou lewe in die situasie was of dalk ‘n emosional eater is… “jou naam, Food & God”

Ek kan nie eintlik enige iets sê wat hierdie boek sou justice doen nie, maar dit is ONGELOOFLIK!
Dis asof ek vir die eerste keer, minder alleen en minder mal voel.

Ek haal graag vir julle aan:
”And precisely because dieting and bingeing were the main ways I was expressing my despair, the consequences of not dieting or bingeing were staggering. Making the decision to stop was like commiting heresy, like breaking a vow that was never supposed to be broken. It was like saying , “you were wrong God, You were wrong, Mom. I am worth saving.”

“They have whole friendships built on commiseration about the twenty pounds they have to loose and the jeans that are to tight and the latest and greatest diets. They fit in by hating themselves. By trying hard and then harder to loose that last 20, 40, 50 pounds – and never being able to do it. The never being able to do it is necessary if they want to fit in. The constant war with food and body size is important if they want to be loved. You always have something to do. As long as you’re striving and pushing and trying hard to do something that can never be don, you know who you are: someone with a weight problemwho is working hard to be thin. You don’t have to feel lost or helpless because you always have a goal and that goal can never be reached.”